Architectuurprijs Sittard-Geleen

Voormalig Adviescentrum Rabobank Westelijke Mijnstreek
Het adviescentrum van Rabobank Westelijke Mijnstreek aan de Bergerweg 49 in Sittard is in het najaar van 2025 gesloten. De bank verliet dit pand na twaalf jaar omdat het pand te groot was geworden.

De bank die geen bank wilde zijn

Sittard is gelegen in het glooiende Limburgse landschap, de provincie van het bronsgroene eikenhout en het zachtgele mergel. De coöperatieve Rabobank Westelijke Mijnstreek wilde meerdere kleine vestigingen samenbrengen in één groot centraal gelegen adviescentrum vlakbij het station van Sittard. Samen met de 320 medewerkers definieerde de Rabobank haar droom voor het nieuwe adviescentrum: toegankelijk, uitnodigend om samen te werken en kennis te delen voor medewerkers én klanten, inspirerend voor nieuwe initiatieven, en met een natuurlijke uitstraling. Klanten van de bank, waaronder een groot aantal zzp-ers, zouden ook van het gebouw gebruik mogen maken. En eigenlijk zou de bank er niet als een bank uit moeten zien.

Auditorium

Uitgangspunt voor het ontwerp is het maken van een coöperatieve bank, die haar drie armen uitnodigend uitstrekt naar de samenleving, op een zacht glooiend heuveltje. Bij binnenkomst onder het lichtgebogen plafond met sculpturale daklichten heb je in één keer overzicht en word je nieuwsgierig naar wat zich op de hoger gelegen verdiepingen afspeelt. De verdiepingsvloeren zijn vormgegeven als verspringende terrassen die als een wit lint om de vide heen meanderen. Ze nodigen uit om niet de lift te nemen maar juist de zigzaggende trappen en rondjes te lopen. Blikvanger in de ruime hal is het auditorium dat getrapt omhoog loopt. Opmerkelijk is dat het auditorium niet in het oorspronkelijke Programma van Eisen zat. Een deel van het grote aantal flexwerkplekken is door Mecanoo in de vorm van deze tribune gemaakt. De geborstelde eikenhouten lambriseringen in het gebouw vormen een eenheid met de tribune en het meubilair. Een transparant gordijn met verschillende kleurschakeringen zilver en blauw is ontworpen door Petra Blaisse van Inside Outside. De verschillende delen van het gordijn lopen over een 60 meter lange rail die boven de tribune slingert. Door te spelen met de stand van de gordijndelen, worden afwisselende ruimtes en sferen gecreëerd. Vierkante zilveren vlakken in het gordijn verwijzen naar de vierkante ramen in de gesloten gevels van het gebouw. Deze gevel bestaat uit speciaal metselwerk van gele klei waaraan mergel is toegevoegd. De witgeel gemêleerde bakstenen worden hier en daar afgewisseld door stenen met een glazuurlaag in het kuiltje.

Flexwerken

De hele begane grond inclusief het restaurant is toegankelijk voor het publiek. Zowel medewerkers als klanten kunnen gebruik maken van de werkplekken in het auditorium, net als in een moderne openbare bibliotheek. De hoger gelegen kantoorvloeren zijn alleen voor personeel toegankelijk door middel van een pasjessysteem op de eerste verdieping. Hier kun je de werkplek kiezen die hoort bij jouw bezigheden op dat moment: een kleine kamer voor concentratie, een grotere voor werken in groepsverband, een grote zigzaggende tafel waar je aan kunt schuiven, er zijn open gebieden voor ontmoeting en uitwisseling van ideeën, individuele werkplekken langs de vide, nissen in de eikenhouten wand en kleine en grote conferentiezalen voor vergaderingen. Het call center van de Rabobank heeft om akoestische redenen zijn eigen ruimte gekregen op de eerste verdieping met een mooi uitzicht. Door de glazen wand is het toch goed verbonden met de rest van de medewerkers.

Duurzaamheid en binnenklimaat

Het Adviescentrum heeft een BREEAM Very Good duurzaamheidscertificering. De bank wordt aangesloten op Het Groene Net in Sittard, dat gebruik maakt van restwarmte van industrieterrein Chemelot. Het gebouw heeft energiezuinige installaties, een hoge isolatie en dried

Het Kunst en onderwijscluster te Sittard geeft huisvesting aan Zuyd Hogeschool, Filmhuis Zicht en woningen. Een parkeergarage en fietsenstalling bevindt zich op het kelderniveau. Het cluster is gepositioneerd tussen de Rijksweg-Noord en de schootvelden welke rondom de historische kern van Sittard liggen en vormt onderdeel van het centrum van de stad.

Het gebouw is gelegen aan een nieuw stadsplein, dat een visuele verbinding heeft met de kerk in het centrum. Als verlengde van dit stadsplein vormt de entree van het gebouw, bestaande uit een grootse stadshal het centrum van het gebouw. Deze stadshal is als een groot overdekt plein, waaraan de hogeschool en filmhuis zijn gelegen en waarin men over verschillende verdiepingen kan lopen om zo het landschap te ontdekken waarin de filmzalen en de collegezaal zich als bollen in de ruimte bevinden. Zo ontstaat er een grootse ruimte die door haar indeling groot en intiem tegelijk is. Zodra men een specifiek deel betreedt, zoals De hogeschool of het domein van het filmhuis dan hebben zij ieder een eigen identiteit afgestemd op de specifieke functie. De Hogeschool kent meerdere clusters welke rondom een huiskamer zijn georganiseerd . Hier is een bijzondere lichtinval en een vide die de verdiepingen met elkaar verbindt..

De architectuur van het gebouw is ontstaan na een analyse van maat en schaal en het materiaalgebruik in de historische kern, de gevels langs de rijksweg en hun kleurnuances. Vier tinten baksteen welke in verticale stroken worden toegepast in een lichte toonzetting vormen het pallet van de buitengevels. Hoge betonbanden gevel door onregelmatige lengten maat en schaal aan de gevel. Inkepingen en overstekken maken de sculptuur. De karaktervolle gevel van het museum en de trappentoren op het plein zijn van antracietkleurige beton elementen vervaardigd met een patroon van de historische plattegrond van Sittard.

De Portiersloge vormt de representatieve entree van Brightlands Chemelot Campus en werd ontworpen door Broekbakema als onderdeel van de transformatie van het voormalige industrieterrein naar een internationale innovatiecampus.

Chemelot is gericht op circulaire chemie, duurzame materialen en biomedische innovaties. Het ontwerp vervult een functionele rol als toegangs- en beveiligingsvoorziening, maar geeft tegelijkertijd uitdrukking aan de identiteit van de campus: open, toegankelijk en toekomstgericht.

Het meest beeldbepalende element is de 43 meter lange witte luifel, die bezoekers naar de entree leidt en de overgang tussen openbaar gebied en campus markeert. De compacte portiersloge is in samenwerking met Copijn tuin- en landschapsarchitecten zorgvuldig ingepast in het landschap. De overgang van publiek naar privaat is zoveel mogelijk vormgegeven met landschappelijke elementen, waardoor architectuur, infrastructuur en buitenruimte één helder ensemble vormen. Transparante gevels, verfijnde detaillering en een ingetogen materiaalpalet geven de portiersloge een lichte uitstraling en laten de luifel de hoofdrol spelen.

Ook kunst is integraal onderdeel van het ontwerp. In samenwerking met Driessen+vanDeijne is een kunstwerk opgenomen in de circa 70 meter lange cortenstalen keerwand, die vanuit het landschap doorloopt tot in het interieur. Het uitgestanste patroon verbeeldt een breiwerk van Dyneema®, de sterke vezel ontwikkeld door DSM. Daarmee legt het kunstwerk een directe relatie met de innovatieve identiteit van Chemelot, die ook vandaag nog actueel is.

Door een alledaagse functie architectonisch bijzonder vorm te geven, overstijgt de Portiersloge haar praktische betekenis. Het gebouw is een herkenbaar visitekaartje van de campus en draagt bij aan de identiteit en ruimtelijke kwaliteit van het gebied.

Het woonhuis in Limbricht van Huiswerk Architecten is ontworpen als een één integraal concept waarbij architectuur, constructie, materiaal en duurzaamheid in één integraal concept zijn samengebracht. De woning is in 2012 ontworpen vanuit een uitgesproken bewustzijn van een toenemende opwarming van de aarde en de eindigheid van grondstoffen. De destijds beschikbare biobased materialen en duurzame installatietechnieken zijn in het ontwerp geïntegreerd. Duurzaamheid was vanaf het begin de bepalende factor en geen aanvullende ambitie.

De kracht van het ontwerp ligt in de ogenschijnlijk eenvoudige vorm, een hoofdvolume voorzien van een zadeldak met daarnaast een laag volume: een compositie van twee elementaire geometrieën. Gevels en dak zijn bekleed met houten latjes, waardoor de woning als één sculpturaal object wordt ervaren. ‘Storende’ elementen (garagepoort en ramen) verdwijnen achter deze houten huid. Een krachtig vormgegeven dakkapel in de abstracte noordgevel springt meteen in het oog. Ook de hoge en diepe loggia in de achtergevel vormt een sterk element in het ontwerp.
De woning is ontworpen voor een gezin van vijf personen. De ruimtelijkheid ontstaat niet door overmaat, maar door extra hoogte in de schuine kap die in iedere ruimte voelbaar en zichtbaar is. Elke kamer heeft een eigen karakter door een ‘extraatje’: een loggia, een royale dakkapel of een bijzondere gevelopening.

Klimaatstrategie is de kern van de architectuur. De grote loggia aan de oostzijde beschermt de slaapkamers tegen hitte. Vaste zonwering aan de zuidzijde houdt de zomerzon buiten, terwijl de lage winterzon wel naar binnen kan. Een warmtepomp en (onzichtbare) zonnepanelen completeren het energetische concept. De woning volledig uitgevoerd in houtskeletbouw en geïsoleerd met cellulose (gerecycleerd krantenpapier).
Sculptuur, compactheid, ruimtelijke diversiteit, materiaalbewustzijn en klimaatstrategie vormen één samenhangend architectonisch geheel. Wat in 2012 als een vooruitstrevende ontwerpvisie werd ingezet, is anno nu een must voor de toekomst.

Aanvankelijk bestond het ontwerp dat ik maakte in i.o.v. Vesteda uit twee gebouwen resp, 15 en 5 lagen met 21 luxe grote woningen. De te hoge kosten (meer liften, trappenhuizen enz.) leverden het besluit op om er één gebouw van te maken. Ik schoof de twee blokken tegen elkaar en maakte er een geknikt gebouw van waarvan een deel die 15 lagen en het andere deel die 5 lagen kreeg.  Door de voetprint enigszins te verschuiven van het orthogonale stelsel van dat deel van het plan, komt het gebouw min of meer autonoom, als het ware, los in het schootsveld zelf te liggen en wordt het beoogde zicht op schootsvelden en stadssilhouet iets groter.

Door de bankencrisis in 2008 trok Vesteda zich terug. Met een geheel nieuw programma van eisen maakte ik zo goed  als op dezelfde voetprint een ontwerp dat uiteindelijk resulteerde in een gebouw met negenendertig resp. koop- en huurwoningen in negentien typen variërend in grootte.

Alle woningen hebben loggia’s en/of dakterrassen. De loggia’s (11 m2) zijn voornamelijk in de hoeken van de toren gepositioneerd. Ze liggen net als alle kamers achter de gevelstructuur en zijn zo eigenlijk kamers zonder ramen. De ramen van alle woningen zijn geheel te openen.

De noodzakelijke borstwering is gemaakt van helder doorzichtig glas en waarborgt net als op de loggia’s het belangrijk vrije zicht naar beneden. De bewust gemaakte hoogtesprongen in het bouwvolume zoeken aansluiting met de gebouwen uit de directe omgeving waardoor de relatieve imposante omvang zich mild voegt in de context.  De gebruikte harde gemêleerde baksteen heeft een veelkleurig oppervlak in voornamelijk de kleuren geel en bruin met een groenzilver waas.

De hardheid van het materiaal, textuur en de kleur van de gevels zijn bestendig tegen weer en wind, en moeten bijdragen aan de appreciatie van het gebouw door de tijd heen. De geknikte plattegrond en genoemde getrapte gelaagdheid geeft het gebouw een karakteristieke en sculpturale verschijningsvorm. Het gebouw heeft iets van een gestalte.

De Ontwikkelingsmaatschappijen Laudy en van Wijnen vormden een bouwcombinatie en waren  samen met woningcorporatie ZOwonen onze (voorheen Teeken Beckers  Architecten BV) opdrachtgevers.

De opgave betrof het ontwerpen van een parkeervoorziening voor het Zuyderland Medisch Centrum, gesitueerd in de ecologische verbindingszone tussen Geleen en Sittard.

Eerst was de wens om een ondergrondse parkeergarage te realiseren. Door hoge kosten van de bouw van het ziekenhuis, was het budget daar niet toereikend toe. Daardoor is er gekozen voor een bovengrondse parkeergarage die in een kuil in het landschap is gelegd. Hierdoor wordt de garage natuurlijk geventileerd, waardoor er bespaard wordt op installaties.
De garage is in twee delen gesplitst met daartussen een luchthof voor natuurlijke ventilatie, lichtinval en dat fungeert als voetgangerszone. Aan beide buitenzijdes bevinden zich trappen en loopbruggen over het talud voor de verbinding met het landschap en het ziekenhuis.

Door het plaatsen van de garage in een kuil is het zicht op het maaiveld intact gebleven. Bovenop de parkeergarage wordt de ecologische zone doorgetrokken door middel van een park. De patiënten hebben uitzicht op het groen, en kunnen actief gebruik maken van het park, wat het herstel van de patiënten kan bevorderen.

Bij de in- en uitrit is het landschap opgehoogd. In de garage is er plek voor 1050 auto’s en is er in de duidelijke routing een spel van het naar buiten en binnen rijden van de garage, waarbij het landschap nog sterker wordt ervaren.

Hoogspanningsstation Noord (HHS Noord) is geen doorsnee technisch gebouw, maar de E-motor van de Brightlands Chemelot Campus noord in Geleen. In deze noordzone wordt het Brightlands Circular Space gerealiseerd, een ambitieus initiatief van Brightlands Chemelot Campus, Universiteit Maastricht en TNO. Zij bundelen kennis, middelen en vastberadenheid om de transitie naar circulaire plastics te versnellen. En dat vraagt om meer dan visie alleen, het vereist een robuuste energie-infrastructuur om in de toekomst de campus te voorzien van elektriciteitsvoorziening.

HSS Noord is een vrijstaand technisch gebouw van 450 m² en herbergt transformatoren, verdelers en schakelkasten. Motivatie aanmelding: Dit project verdient aandacht omdat het laat zien dat zelfs een puur functioneel utiliteitsgebouw een architectonisch en duurzaam statement kan zijn. In plaats van een standaard technische doos is gekozen voor een duurzame houtconstructie en het principe van de “kunst van het weglaten”, waarmee materiaalgebruik en milieubelasting worden geminimaliseerd. Het gebouw ondersteunt zo zichtbaar de circulaire ambities van de campus.

HSS Noord toont aan dat het duurzaamheidsdenken tot in de kleinste, meest technische onderdelen van een campusontwikkeling kan worden doorgevoerd, zonder concessies te doen aan de strenge veiligheidseisen die aan dit type gebouw worden gesteld. Dit is misschien wel het mooiste hoogspanningsstation van Nederland.

Kasteel Wolfrath ligt ten oosten van het dorp Holtum, ten noorden van het fabrieksterrein van VDL Nedcar en lag jarenlang verscholen en deels in verval.

Het complex bestaat uit een poortvleugel en een kasteel, omringd door een gracht. De geschiedenis van het landgoed gaat terug tot de middeleeuwen en het kasteel zelf dateert in de kern uit de 17e eeuw.

De gebouwen en de landschapsaanleg zijn beschermd als rijksmonument.

In 2015 is het kasteel gekocht door VDL Vastgoed bv en werd gewenst het prachtige pand in ere te herstellen ‘voor de mensen van VDL’.

In overleg is besloten dat een vergader- en logeerlocatie perfect aan zou sluiten bij de bedrijfsvoering van het naastgelegen VDL Nedcar.

Met dat programma zijn wij samen met Laudy en Hees installaties aan de slag gegaan. Het pand is met aandacht voor de monumentale waarden gerestaureerd en getransformeerd, en geeft momenteel onderdak aan 22 logeerkamers, 4 monumentale zalen, een beheerderswoning en een behaaglijke ontmoetingsruimte in het voormalige koetshuis. Vanuit respect voor de monumentale waarden is het complex zorgvuldig gerestaureerd, waarbij de bestaande kwaliteiten het vertrekpunt vormden. Hiermee is het kasteel toekomstbestendig gemaakt voor intensief gebruik.

Dit project bewijst dat duurzaam omgaan met erfgoed niet alleen draait om restaureren, maar vooral om het creëren van een economische drager met een nieuwe generatie verhalen. Het laat zien hoe monumentaal erfgoed behouden kan blijven door het opnieuw te laten uitgroeien tot een levendige plek.

Aan de Engelenkampstraat, in het hart van Sittard, heeft een karakteristiek schoolgebouw uit 1921 een nieuwe toekomst gekregen. De voormalige meisjesmavo Land van Gulick, ontworpen door architect Jac Beurskens, is zorgvuldig getransformeerd tot het Trefhuis van ZOwonen: een eigentijdse werk-, ontmoetings- en maatschappelijke plek.

De kracht van het project ligt in de manier waarop verleden en toekomst met elkaar zijn verbonden. In plaats van het karakteristieke gebouw te vervangen, is gekozen voor hergebruik en behoud. De historische structuur en veel oorspronkelijke elementen zijn gerespecteerd en opnieuw onderdeel gemaakt van het dagelijks gebruik. Zo blijft de geschiedenis van het gebouw niet alleen zichtbaar, maar ook voelbaar. Tegelijkertijd is het pand aangepast aan de eisen van een moderne organisatie en een duurzame, flexibele werkomgeving en zijn er op diverse plekken moderne bouwkundige ingrepen verricht. Het gebouw is verduurzaamd dankzij “slimme lambriseringen” waarin vrijwel alle installaties zijn ondergebracht en heeft een energetische score van A+++.

Met het Trefhuis krijgt architectuur bovendien een maatschappelijke betekenis. Het gebouw is zeker niet alleen een plek om te werken, maar vormt een laagdrempelige ontmoetingsplek voor bewoners, medewerkers, maatschappelijke partners en inwoners van Sittard-Geleen. Wekelijks zijn verschillende maatschappelijke organisaties aanwezig voor ondersteuning en advies. Daarmee opent het gebouw zich opnieuw naar de stad en krijgt het een publieke rol die past bij zijn centrale ligging.

De transformatie laat zien hoe zorgvuldig omgaan met bestaand erfgoed kan leiden tot nieuwe architectonische en maatschappelijke waarden. Het Trefhuis bewaart wat waardevol is, voegt toe wat nodig is en maakt van een voormalig schoolgebouw een toekomstgerichte plek voor ontmoeting, samenwerking en verbinding.

Villa JS ligt hoog op de flank van de Kollenberg in Sittard en voegt zich zorgvuldig in het glooiende landschap. De woning bestaat uit twee licht ten opzichte van elkaar gedraaide, wit gestucte volumes die zijn georiënteerd op de panoramische vergezichten over Sittard en het omliggende heuvellandschap. Grote vensters en schuifpuien versterken de relatie tussen interieur, tuin en landschap, terwijl bestaande monumentale bomen en beukenhagen zijn behouden en zorgen voor privacy.

De architectuur wordt bepaald door de wisselwerking tussen de lichte volumes en robuuste keerwanden van langformaat metselwerk, die de helling opnemen en de woning verankeren in het terrein. De entree bevindt zich in de wigvormige ruimte tussen beide volumes.

Binnen zorgt een split-levelopzet voor een rijke ruimtelijke beleving. Rond een centrale wand van schoonwerk beton ontvouwt zich een opeenvolging van trappen, bordessen en zichtlijnen. Een bovenlicht laat daglicht langs de betonwand diep in de woning doordringen.

De meer gesloten plint is opgenomen in het talud en bevat onder meer de garage en wellness met een beschutte patio. Villa JS is energieneutraal dankzij een hoogwaardige gebouwschil, geïntegreerde zonnepanelen, een zonneboiler en een bodemwarmtepomp. Daarmee vormen architectuur, landschap en duurzaamheid één samenhangend ontwerp.

Met de herinrichting van het rijksmonumentale Stadspark heeft Sittard een volkspark gekregen waarin erfgoed, natuur en eigentijds gebruik elkaar versterken. Het ontwerp kwam tot stand in nauwe samenspraak met bewoners. Daarbij is het park opnieuw verankerd in de stedelijke structuur. De routes sluiten aan op de straten in de aangrenzende villa- en stadswijk en de parkranden zijn autoluw gemaakt. Als landschappelijke drager kronkelt de Geleenbeek door het oorspronkelijke valleidal.

De ontwerpprincipes van de Nieuwe Architectonische Tuinstijl en het gedachtegoed van D.F. Tersteeg vormden de basis voor onze revitalisatie. De opeenvolging van vijf karakteristieke parkkamers en de onderlinge zichtlijnen zijn hersteld en versterkt. De eerste parkkamer sluit aan op de as richting de binnenstad. Symmetrie in de beplanting en architectonische elementen als hoogteverschillen, trappen en pergola’s bepalen hier het beeld. De visvijver vormt als vijfde en laatste kamer juist het landschappelijke sluitstuk. Van de eerste tot de laatste parkkamer verandert het park geleidelijk van architectonisch naar natuurlijk.

Iedere parkkamer heeft een eigen sfeer en biedt ruimte aan eigentijds gebruik: sporten en spelen, ontspannen en ontmoeten. De eerste kamer is behouden, maar met het oog op beheer en kosten sterk vereenvoudigd. Voor de derde parkkamer is in het ontwerp een spiegelvijver voorzien. In de vierde kamer bleef de voorgevel van het voormalige zwembad als herkenbare folly behouden. De grasweide erachter kreeg een nieuwe functie als evenementenplein. Zo is een eigentijds volkspark ontstaan: geworteld in zijn geschiedenis, verbonden met zijn omgeving en ontworpen voor het Sittard van vandaag én morgen.

Net buiten het historische centrum van Sittard, voor de vestingmuur, liggen de Schootsvelden, een weids en open stadspark. Aan de westzijde van de Schootsvelden werd afgelopen jaren het project “Ligne” gerealiseerd, een nieuwe ontmoetingsplek met hogeschool, filmhuis, bibliotheek en zorgwoningen. Met het project voor het appartementengebouw “De Frontier” wordt het laatste puzzelstuk van deze ontwikkeling ingepast in de stad. Gelegen aan de Haspelsestraat, grenzend aan de Schootsvelden en direct naast de Geleenbeek.

De entree van De Frontier ligt aan het plein aan de Haspelsestraat, die Ligne met de winkelstraat verbindt. Hier bevinden zich ook twee commerciële ruimtes. Via een ‘karrenpad’ over de Schootsvelden bereik je de half overdekte parkeerplaats, die ligt verborgen achter een poort in een nieuw stukje stadsmuur.

Op de eerste en tweede verdieping bevinden zich 3 appartementen met overhoekse loggia’s. Twee appartementen oriënteren zich op de open Schootsvelden met de Geleenbeek. Het derde appartement is gelegen aan winkelstraat. Het gebouw wordt beëindigd met een teruggeplaatste derde verdieping met twee ruime appartementen. Vanaf verschillende royale dakterrassen kijk je uit over het park en over het daklandschap van de historische binnenstad van Sittard.

Net buiten het historische centrum van Sittard, voor de vestingmuur, liggen de Schootsvelden, een weids en open stadspark. Aan de westzijde van de Schootsvelden werd afgelopen jaren het project “Ligne” gerealiseerd, een nieuwe ontmoetingsplek met hogeschool, filmhuis, bibliotheek en zorgwoningen. Met het project voor het appartementengebouw “De Frontier” wordt het laatste puzzelstuk van deze ontwikkeling ingepast in de stad. Gelegen aan de Haspelsestraat, grenzend aan de Schootsvelden en direct naast de Geleenbeek.

De entree van De Frontier ligt aan het plein aan de Haspelsestraat, die Ligne met de winkelstraat verbindt. Hier bevinden zich ook twee commerciële ruimtes. Via een ‘karrenpad’ over de Schootsvelden bereik je de half overdekte parkeerplaats, die ligt verborgen achter een poort in een nieuw stukje stadsmuur.

Op de eerste en tweede verdieping bevinden zich 3 appartementen met overhoekse loggia’s. Twee appartementen oriënteren zich op de open Schootsvelden met de Geleenbeek. Het derde appartement is gelegen aan winkelstraat. Het gebouw wordt beëindigd met een teruggeplaatste derde verdieping met twee ruime appartementen. Vanaf verschillende royale dakterrassen kijk je uit over het park en over het daklandschap van de historische binnenstad van Sittard.