Burgemeester Hans Verheijen

• 2024 – heden Voorzitter Stichting Sporen van de Oorlog Mill
• 2024 – heden Kuratoriummitglied des Förderkreises Deutsch-Niederländisches Jugendwerk e.V. (Sitz: Aachen)
• 2023 – heden Voorzitter stuurgroep Drugs Provincie Limburg (RIEC)
• 2022 – heden Lid Euregioraad Rhein-Maas-Nord
• 2020 – heden Lid G40 (pijler Veiligheid en themagroep Europa)
• 2020 – heden Vice-voorzitter van de Veiligheidsregio Zuid-Limburg (VRZL), portefeuille Crisisbeheersing&Rampenbestrijding en Personeel
• 2020 – heden Plaatsvervangend-lid namens VRZL van het (nationaal) Veiligheidsberaad
• 2020 – heden Bestuurslid Regionale Eenheid Politie Limburg
• 2020 – heden Voorzitter van het gezagsoverleg Westelijke Mijnstreek
• 2020 – heden Lid tri-nationaal Stedennetwerk MAHHL+ (Maastricht-Aachen-Luik-Hasselt-Heerlen-Genk en Sittard-Geleen)
• 2016 – heden Voorzitter (sinds 2020, daarvoor lid) bestuur Vrijheidsmuseum, Groesbeek

Hier vindt u een aantal persfoto’s. U kunt deze gebruiken met bronvermelding van de fotograaf: Petra Niessen @De Fotovakvrouw.

Download de persfoto’s

In de ambtsketen van de burgemeester heeft ontwerper Maurice Mentjens de eenwording van de gemeenten Sittard, Geleen en Born die in 2001 tot stand kwam, verzilverd. Zijn opdracht was een ambtsketen te ontwerpen die waardig is voor een burgemeester maar ook tijdloos en bovenal typerend voor de moderne en ambitieuze gemeente Sittard-Geleen. Bovendien moest de ketting door zowel mannen als vrouwen gedragen kunnen worden.

Lees meer over de ambtsketen

Dames en heren,

Vandaag komen wij hier samen. Op 4 mei. Om stil te zijn.

Die stilte is meer dan het ontbreken van geluid. Het is een moment van bezinning, van herinnering, van eerbied. Een moment waarin we ons realiseren dat de vrijheid waarin wij leven niet vanzelfsprekend is, maar is bevochten, gekoesterd en doorgegeven.

Vandaag herdenken wij iedereen – burgers en militairen – die sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen of vermoord in oorlogssituaties en bij vredesmissies. Mensen met namen, gezichten, verhalen. Mensen van wie het leven abrupt werd afgebroken. Gezinnen die achterbleven met gemis dat nooit volledig verdween.

Na vijf donkere jaren werd in 1945 de vrijheid herwonnen. Dit jaar is dat eenentachtig jaar geleden. Voor velen was het een moment van opluchting en hoop, maar ook een moment van besef. Want de vrijheid kwam niet zonder offers. De prijs die werd betaald, was hoog. Te hoog om ooit te vergeten.

Herdenken betekent daarom meer dan terugkijken. Het vraagt dat wij proberen te begrijpen wat er is gebeurd. Hoe het zover heeft kunnen komen. En waarom juist dat begrijpen zo belangrijk is voor het heden waarin wij leven.

Geschiedenis is geen afgesloten hoofdstuk. Ons verleden werkt door, iedere dag opnieuw. In de waarden waarop onze samenleving is gebouwd. In de vrijheden die wij koesteren, en vaak als vanzelfsprekend ervaren. En soms ook in de spanningen die ontstaan wanneer die waarden onder druk komen te staan.

Vrijheid is een kostbaar goed – dat horen we vaak, en terecht. Maar vrijheid ís niet vanzelfsprekend. Zij vraagt aandacht, zorg en betrokkenheid. We moeten ons realiseren dat vrijheid niet vanzelf blijft bestaan, maar dat we bereid moeten zijn er elke dag opnieuw verantwoordelijkheid voor te nemen.

Wij allemaal.

De tijd waarin wij nu leven is onrustig. We zien hoe zekerheden wankelen, hoe het vertrouwen onder spanning kan komen te staan en hoe democratische waarden in verschillende delen van de wereld worden uitgehold. Soms ver weg, soms dichterbij dan ons lief is, of dan we willen erkennen.

Het uithollen van democratische waarden gebeurt zelden in één keer. Ontwrichting begint vaak klein.

In woorden die verharden.
In wantrouwen dat groeit.
In het idee dat het eigen gelijk belangrijker is dan het gezamenlijke belang.
Zo kan langzaam ruimte ontstaan voor uitsluiting en onrecht. Zo wen je langzaam, aan iets waar je niet aan zou moeten wennen.

Daarom is samenleven zo wezenlijk. En dat doe je niet alleen. Samenleven doe je samen. Het vraagt geven én nemen. Je krijgt de vrijheid om te zeggen wat je vindt, maar altijd met respect voor de ander. Vrijheid mag nooit een vrijbrief zijn om iemand anders het zwijgen op te leggen of buitenspel te zetten.

We spreken tegenwoordig vaak over een weerbare samenleving. Over voorbereid zijn op crises en dreigingen. Maar echte weerbaarheid gaat verder dan plannen en middelen. Het zit ook in omzien naar elkaar.

In de bereidheid om iets te betekenen voor een ander, in de straat, in de buurt, in de gemeenschap waarvan wij allemaal deel uitmaken.

Juist vandaag mogen we onszelf eerlijke vragen stellen. Welke bijdrage lever ík aan onze vrijheid? Wat doe ik wanneer ik onrecht zie? Sta ik op, of kijk ik weg? Spreek ik, of kies ik voor stilte?

Het beleidsplan van de stichting 4 en 5 mei heet: ‘Als ik besef wat op het grote spel staat’, een zin uit het gedicht ‘Lied voor 4 mei’ van Judith Herzberg waarin zij de overgang maakt van algemeen herdenken naar een persoonlijk moment van inzicht. Naar wat op het spel staat bij herdenken: niet alleen het verleden gedenken, maar ook verantwoordelijkheid voelen in het heden. Ik lees u graag een paar regels voor:

En toch die vraag, die maar blijft vragen
hoe zal ik mij, als ik besef,
wat op het grote spel staat,
zelf gedragen.
Heb ik dan lef?’

En dames en heren, ik weet niet of u daar al eens over nagedacht heeft. Maar voor mij persoonlijk is het eerlijke antwoord: dat weet ik niet. Ik hoop oprecht dat ik, als het erop aan komt, de moed heb om te spreken.

Want de geschiedenis leert ons dat wegkijken gevolgen heeft. Dat zwijgen zelden neutraal is. Dat het ontbreken van tegengeluid ruimte kan laten ontstaan voor ontsporing. In het nieuws zien we dagelijks hoe macht kan worden misbruikt en hoe individuele belangen soms boven die van de samenleving worden gesteld, met ingrijpende gevolgen voor de vrijheid van anderen. Omdat niemand het een halt toeroept.

Dat onderstreept het belang van democratie, niet alleen als een systeem, maar als dagelijkse praktijk.

Democratie leeft in hoe wij met elkaar omgaan. In de manier waarop we spreken, verschillen kunnen laten bestaan, en in hoe we bereid zijn te luisteren, ook wanneer dat moeilijk is.

Herdenken vraagt daarom niet alleen stilte, maar ook bewustzijn. En soms geluid. Niet alleen respect voor het verleden, maar zeker ook verantwoordelijkheid in het heden. De mensen die wij vandaag herdenken, gaven hun toekomst op voor die van ons, schonken ons een toekomst in vrijheid. Niet als bezit, als vanzelfsprekendheid, maar met de opdracht om ervoor te zorgen.

Als wij de geschiedenis werkelijk willen begrijpen, dan vraagt dat van ons dat we haar betekenis meenemen in de keuzes die wij vandaag maken. Dat wij waakzaam blijven wanneer taal verhardt. Wanneer het ‘ik’ het ‘wij’ dreigt te verdringen. Wanneer respect onder druk komt te staan.

Dames en heren, 4 mei is een dag van stilte. Maar die stilte is niet leeg. In die stilte vinden we de uitnodiging om te herinneren, te begrijpen en verantwoordelijkheid te nemen. Om te beseffen wat vrijheid vraagt, en wat wij daarvoor moeten doen. Ieder van ons.

Laten we vandaag niet alleen herdenken wie wij verloren hebben, maar ook besluiten om de opdracht die we kregen te vervullen: zorgvuldig omgaan met vrijheid, menselijk blijven en blijven kiezen voor samenleven.

Zodat ook de generaties na ons in vrijheid kunnen leven. En ooit kunnen zeggen dat wij, dat deze generatie, het verleden niet alleen hebben herdacht, maar ook hebben begrepen.

In stilte.
En waar nodig met onze stem.

Dank u wel.

Burgemeester Hans Verheijen

Beste inwoners van Sittard-Geleen, lieve mensen,

Wat is het fijn om u hier samen te mogen ontmoeten, aan het begin van een nieuw jaar. Een moment waarop we vooruitkijken, maar waarop we eerst even stilstaan. Bij elkaar. Bij wat achter ons ligt. En vooral bij wat ons verbindt. Dat terugkijken doe ik namens het voltallig college uit 2025, dus ook namens Judith Bühler die afscheid nam en die de Limburgse stem in Den Haag gaat laten horen. Judith, we hebben alle vertrouwen in je, en wensen je heel veel succes.

Als 2025 ons iets heeft geleerd, dan is het hoe belangrijk we voor elkaar zijn. Het was een jaar met vele gezichten. Een jaar van trots en vreugde, maar ook van momenten die ons stil maakten. Momenten van verdriet en ongeloof.

We vierden samen 20 jaar Oktoberfeest Sittard. Een jubileum dat liet zien hoe krachtig tradities kunnen zijn. Het Oktoberfeest is veel meer dan een evenement. Het is een plek waar generaties elkaar ontmoeten, waar verschillen vervagen en waar je de energie van Sittard-Geleen voelt: open, bruisend en met een groot hart.

2025 was net als het echte leven, met hoogte- en dieptepunten. Een absoluut dieptepunt was het verlies van drie jonge inwoners bij een tragisch ongeluk. Er zijn momenten waarop woorden tekortschieten, waarop je alleen maar stil kunt zijn. Dit was zo’n moment.

Maar er gebeurde in de dagen en weken daarna iets bijzonders. Mensen waren er voor elkaar. Er werd koffie gebracht bij de herdenkingsplek, er werden kaarsen aangestoken, armen om elkaar heen geslagen. Scholen maakten ruimte voor rouw, mensen stonden schouder aan schouder. Onze gemeenschap liet zich van zijn beste kant zien. In die dagen voelde je de ziel van Sittard-Geleen: zacht en sterk tegelijk. Een gemeenschap die niet wegkijkt, maar er is. Voor elkaar. Dat hebben we nodig. We moeten er voor elkaar zijn.

In de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen zagen we dat tegenstellingen scherper werden. We zien mensen zoeken naar houvast, maar we zien ook verharding. Groepen mensen komen tegenover elkaar te staan. Het gaat vaker over waar mensen vandaan komen, wat ze geloven of hoe ze er uit zien in plaats van over welke bijdrage zij aan onze samenleving kunnen geven.

Om die vervreemding te keren, hebben we elkaar nodig. Hier, in onze dorpen, wijken en verenigingen, op onze ontmoetingsplekken, ontstaat het echte gesprek. Meer dan op andere plekken in Nederland zie ik juist hier dat wij die kunst verstaan! Hier steken we energie in elkaar kennen en zorgt ontmoeting dat vooroordelen verdwijnen. Dat geeft mij hoop. Echte hoop.

Daarom kijk ik met vertrouwen vooruit naar 2026. Een bijzonder jaar, waarin we vieren dat onze gemeente 25 jaar bestaat. De voorbije 25 jaar waren niet altijd eenvoudig. We moesten elkaar leren kennen en vertrouwen opbouwen. Groei kost tijd. Maar vandaag zie ik een gemeente met vele gemeenschappen, vele verhalen en evenveel identiteiten, maar met één gezamenlijke toekomst.

Een toekomst die we samen blijven bouwen, vanuit verbondenheid. Die we hebben vastgelegd in de toekomstvisie die de gemeenteraad in 2021 vrijwel unaniem heeft vastgesteld, als basis voor alles keuzes die we maken.  Zo bouwen we aan de toekomst van onze gemeente: een stad van makers, waar we samen stad en dorp maken.

Dat doen we ook letterlijk. Met de historische aankoop van Graetheide investeerden we niet alleen in grond, maar ook in duurzame groei, natuur en kansen voor de generaties na ons. We blijven werken aan een sterke lokale economie met het programma ‘Ambitieus MKB046’. Landelijk hebben we daarin een voorbeeldfunctie, want inmiddels zijn er twintig regio’s die ons volgden.

Daarmee verspreidt ons initiatief zich als een inktvlek over Nederland, en helpen we honderdduizend mkb’ers om toekomstbestendig te ondernemen: slimmer, dichter bij huis en met impact voor heel Nederland.

Maar een sterke economie alleen maakt nog geen gemeenschap. Daarom blijven we investeren in mensen. In meedoen en erbij horen. Met de voortzetting van onze Lokale Inclusie Agenda laten we zien dat iedereen erbij hoort, niet alleen in beleid, maar in het dagelijks leven. Een tastbaar voorbeeld daarvan is de vaste inloopvoorziening voor dak- en thuislozen Bie Zefke in Sittard: een veilige, warme plek waar mensen echt gezien worden en even tot rust kunnen komen.

En komend jaar slaan we een paar belangrijke mijlpalen: de vernieuwbouw van Glanerbrook die wordt afgerond, en de start van de bouw van het nieuwe gemeentehuis in Geleen (met daarin de nieuwe stadswinkel) aan het eind van dit nieuwe jaar. Daarmee geven we ook een belangrijke impuls aan het centrum van Geleen.

En in het centrum van Sittard werken we aan de laatste fase van Corio Glana, waarmee we niet alleen de beek terugbrengen in het straatbeeld maar bovendien het aanzicht van de historische vesting Sittard versterken. Dat geeft overlast, vooral voor het verkeer, maar soms moet je even afzien voor een prachtig resultaat.

Dames en heren,

Als ik terugkijk op 2025 zie ik veerkracht. Voor mij zit dat bijvoorbeeld in het feit dat meer dan 90 procent van de medewerkers van VDL Nedcar na de sluiting een nieuwe baan vond.

We weten dat 2026 ook een jaar met uitdagingen wordt. De arbeidsmarkt vraagt meer mensen dan we kunnen leveren, en daarvoor moeten we verbindingen leggen, ook internationaal. Dat is niet eenvoudig. Daarvoor is samenwerking met onze buren Duitsland en België echt noodzakelijk. En ook internationalisering van het onderwijs is hiervoor belangrijk, en het is fijn dat we daar vanuit Den Haag de ruimte voor krijgen.

We leggen de lat hoog, want in 2026 willen we de meest circulaire gemeente van Nederland worden. Dat is belangrijk, omdat het helpt om beter met grondstoffen, energie en geld om te gaan. In een circulaire gemeente worden spullen zo veel mogelijk hergebruikt, gerepareerd of opnieuw gemaakt, in plaats van weggegooid.

Dat is goed voor het milieu, zorgt voor minder afval en helpt om klimaatproblemen te beperken. Tegelijk zorgt het voor nieuwe banen en kansen voor lokale ondernemers en onze inwoners. Door samen slimmer te werken en minder te verspillen, wordt de gemeente sterker, betaalbaarder en klaar voor de toekomst.

Een hoogtepunt in 2026 wordt ongetwijfeld de opening van Glanerbrook in 2026. Daar kijken we enorm naar uit. Een hypermodern sportcentrum, het meest moderne van de EU-regio. Een plek waar gezondheid, plezier en ontmoeten samenkomen. Waar kinderen leren bewegen. En ouderen vitaal blijven. En een plek die symbool staat voor de keuze die we maken om één gemeente te zijn, door alle functies voor iedereen in de hele gemeente hier samen te laten komen.

Het zijn van één gemeente krijgt bovendien vorm in ons nieuwe gemeentewapen, dat later in deze bijeenkomst aan ons overhandigd wordt.

Tot vandaag waren wij letterlijk de enige gemeente in Nederland zonder eigen wapen. Een unieke positie. Maar gelukkig zetten we dat zometeen recht met een andere unieke positie: de allerlaatste gemeente in Nederland die een eigen wapen krijgt. En daarmee ook de enige in 2026.

Wat komend jaar nog meer heel goed nieuws is, is woningbouw. Onze jongeren hier houden, onze ouderen passende woonruimte bieden, en daarmee een aantrekkelijke gemeente blijven voor alle generaties (en, een zijsprongetje, daarvoor moeten we ook aan de slag met de arbeidsmarkt voor jongeren. Want hier blijven wonen of zelfs komen wonen, wordt aantrekkelijker als je hier ook een baan hebt).

De grootste bouwactiviteiten in 2026 vinden plaats aan de Kennedysingel in Sittard. Daar ontstaat een nieuw en aantrekkelijk woongebied met zicht op de historische kern. En ook zetten we stappen in het Stationskwartier. Een gebied dat tot leven komt, met woningen die we hard nodig hebben. Wonen nabij een openbaar vervoer-knooppunt is één van de grootste uitdagingen van deze tijd, en juist hier, dichtbij huis, maken we verschil.

Het is op alle gebieden die ik net noemde, en bij heel veel andere onderwerpen, belangrijk dat we lokaal stabiliteit en vertrouwen blijven bieden. Daarvoor zijn de gemeenteraadsverkiezingen in maart heel belangrijk. Een moment waarop u uw stem laat horen. Geen formaliteit, maar het fundament van onze samenleving.

Ik wens voor ons allemaal een gemeente die vooruitkijkt èn stevig geworteld blijft in de samenleving. Een gemeente die mensen ondersteunt in tijden van verandering. Waar verschillen mogen bestaan, maar verbondenheid altijd de basis is. Waar we zeggen wat we doen zonder grote woorden. En waar we blijven investeren in veiligheid, kansen en vooral in mensen.

Ik wens u allen een jaar toe vol gezondheid, rust en mooie momenten.
Laten we samen blijven bouwen aan een warm, sterk en menselijk Sittard-Geleen.  Een gelukkig nieuwjaar!